Człowiek dostał “od bogów”, wiele darów, jednym z nich jest taniec. Taki taniec. który jest w stanie wprowadzić umysł w stan swoistej ekstazy, porównywalnej jedynie z odurzeniem narkotykami lub doznaniami erotycznymi. Dlatego ludzie tańczyli od zawsze, i często wystarczał im do tego tylko “tępy” rytm kilku bębnów, lub “prymitywny” dźwięk innych prostych instrumentów.
Na imprezę, dyskotekę itd. idziemy właśnie po to aby tańczyć i odnaleźć ten niezwykły stan umysłu, a do tego najlepiej nadają się proste popularne dźwięki z “pogranicza muzyki”.
Jeżeli ktoś tego nie rozumie, nie słyszy, nie umie zsynchronizować swojego ciała z tym niezwykłym rytmem odurzającego tańca, to najwyraźniej został brutalnie potraktowany przez Opatrzność, która poskąpiła mu tego słodkiego daru. I tak jak praktycznie nie można wytłumaczyć człowiekowi, który stracił wzrok przed urodzeniem, czym są kolory, tak nie można sceptykowi wytłumaczyć czym jest taniec rozpalony prymitywnym, powtarzającym się rytmem, jeżeli on sam tego nie czuje.

Taniec… jak każda z naszych umiejętności jest odzwierciedleniem naszych cech-wrodzonych i nabytych, jednakże jest tylko jedna z licznej ich gamy.
Można nie umieć tańczyć i tańczyć, można nie tańczyć chociaż się umie, można udawać, że się tańczy… Większym jednak darem jest umieć docenić ludzi, którzy nie muszą w życiu zmuszać się do rzeczy których nie lubią.
Nudny byłby świat, gdyby wszyscy lubili tańczyć lub tańczyli jak inni grają.

Wspaniały byłby świat, w którym wszyscy umieli by się cieszyć tańcem.
Można nie umieć grać na fortepianie, ale pasjonować się konkursami Chopinowskimi. Można nie umieć malować, ale zachwycać się sztuką stworzoną przez innych. Można także nie rozumieć muzyki klasycznej i twierdzić że to bzdury dla snobów, albo nie mając jakichkolwiek zdolności malarskich, głosić, że sztuka i muzea nikomu do niczego nie są potrzebne. Można także, nie umiejąc i nie czując tańca, twierdzić, że to wygłupy przy prymitywnej muzyce.
Ale można także, będąc świadomym własnych ograniczeń, szanować to co mają inni oraz ich indywidualność i nie wypowiadać sądów, które świadczą co najwyżej o ograniczeniu intelektualnym mówcy.

Każdy z nas jest intelektualnie ograniczony na swój indywidualny sposób. Nie jest możliwym poznać wszystko i doświadczyć wszystkiego co nas otacza. To co imponuje na początku, może odrażać z czasem. Tak jak należy szanować tego kto tańczy, tak też należy szanować tego, który nie tańczy, bo nie jest gorszy a inny. Może warto tłumaczyć sceptykowi czym jest taniec…

Można mówić gdy ktoś chce słuchać, można wyjaśniać gdy ktoś chce zrozumieć, ale niewiele da się zrobić gdy po drugiej stronie jest tylko ignorancja.

Zgadzam się, że w takich sytuacjach jest ciężko. Jednakże ignorancja jest czasem maską, pod którą człowiek kryje swoje kompleksy, strach… Życie nie jest tylko białe albo tylko czarne, nie jest proste i kategoryczne. Może dlatego jest piękne, że nieprzewidywalne.

Jeżeli ta maska jest wynikiem strachu i kompleksów, to można takiej osobie tylko współczuć. Ale oznacza to również, że ukryty pod maską, nie ma zaufania do osoby z którą prowadzi rozmowę. Pewnie ma to niewielkie znaczenie gdy dyskusja toczy się na forum internetowym, ale jeżeli taka sytuacja ma miejsce miedzy bliskimi sobie osobami, to współczucie jest jeszcze bardziej na miejscu.