Kalkulatory

Kalkulator i ebooki

Adam — Thu, 17 May 2012 19:15:48 +0000

Ostatnio przeglądając facebooka znalazłem fajny rysunek.

Słowo kalkulator, gdziekolwiek by się pojawiało, zawsze przykuwa moją uwagę. No i proszę, “kalkulator” synonimem prymitywnego urządzenia elektronicznego, a czytanie na nim książek czystą abstrakcją! Ponieważ nie jeden tekst już przeczytałem na swoim kalku, sam go tam wcześniej wgrywając, uśmiechnąłem się znacząco, myśląc sobie o autorze. Pan pewnie nie widział na oczy współczesnego kalkulatora graficznego

Classpad

fx-9860

I chyba wystarczy

To co tu zaprezentowałem to tylko proste wklejenie tekstu do aplikacji eActivity i Program, ale jest parę aplikacji na kalkulatory, które umożliwiają jeszcze lepszą pracę z tekstem. Oto wynik moich poszukiwań w sieci:

ClassPad

fx-9860

Warto spróbować

IBE: Nauka przez eksperymenty czy powtarzanie regułek?

Piotr Tomczak — Wed, 16 May 2012 10:02:04 +0000

Wczoraj ukazała się informacja o wynikach pilotażowego programu Instytutu Badań Edukacyjnych. Chłopcy w wieku wczesnoszkolnym są dyskryminowani przez system szkolny. Wszechobecna metoda nauczania poprzez powtarzanie regułek, preferuje dziewczynki. Przy takich metodach nauczania, szybciej przyswajają one materiał i uzyskują lepsze wyniki. Chłopcy zdecydowanie bardziej preferują zdobywanie wiedzy poprzez eksperymenty („na własnej skórze”). Zastanawiam się skąd wzięła się ta tendencja? Pewne różnice w preferowanych sposobach uzyskiwania wiedzy na pewno występują miedzy kobietami i mężczyznami. W przeszłości to mężczyźni mieli większy wpływ na kształtowanie się edukacji, ze względu na silniejszą pozycję w strukturze społecznej. Jednak upowszechnienie szkolnictwa sprawiło, że w zawodzie nauczyciela zaczęły dominować kobiety. Bo być może spowodowało przesuwanie się sposobów nauczania trochę bardziej w kierunku metod pamięciowych.
Najwyraźniej jednak równość płci ma swoje ograniczenia, dobrze byłoby gdyby system edukacyjny brał na to poprawkę. Ideałem byłoby gdyby metody nauczania były rozłożone równomiernie ze względu na preferencje umysłowe dziewcząt i chłopców. Chociaż należy się liczyć z tym, że uzyskiwane efekty przez każdą z grup mogą się różnić przy stosowaniu w danym momencie określonej metody. Te różnice zapewne powoli zmniejszają się u starszych dzieci.
Pozostaje jeszcze jedna kwestia, co jest źródłem takich zróżnicowanych preferencji zdobywania wiedzy przez dzieci? Uwarunkowania genetyczne czy może kulturowe?
Na geny mamy mały wpływ. Jednak społeczeństwa zmieniają się. Pewne oddziaływania na psychikę dziecka jakie występują dziś, mogą być dużo słabsze za 20-30 lat, a w ich miejsce mogą pojawić się nowe, zupełnie inne.

Dziennik Gazeta Prawna - Polskie szkoły podstawowe dyskryminują chłopców

12 maja - Nauka daniem głównym Pikniku

Monika — Sun, 13 May 2012 13:49:09 +0000

XVI Piknik Naukowy w Warszawie już za nami. Piątkowe gorące popołudnie sugerowało, że wszelkie negatywne założenia synoptyków będą mylne i w tym roku pogoda dopisze. Niestety od samego sobotniego poranka było zimno i deszczowo - czyli powróciła wizja ubiegłorocznego Pikniku. Istniał cień obawy, że uczestnicy, zniechęceni kaprysami pogody, pozostaną przed telewizorami. Jednakże, gdy tylko zajęliśmy swoje miejsce w namiocie SNM-u, gdzie rozkładały się już pierwsze bryłki origami, wszelkie obawy powoli zaczęły się rozwiewać. Całe rodziny tłumnie zaczęły nadciągać do naszego stanowiska pracy i z chęcią uczestniczyły w zadaniach, które dla nich przygotowaliśmy.

W porównaniu do zeszłego roku - nasza „Casio-wa” ekipa poszerzyła zakres ciekawostek matematycznych, którymi chcieliśmy się podzielić ze zwolennikami tej pięknej dziedziny wiedzy. Oprócz matematycznego aerobiku, który powoli zaczyna zasługiwać na miano „stałego punktu programu”, młodzi i ci nieco starsi pasjonaci matematyki mieli np. możliwość zmierzenia się z regułami matematycznymi. Okazało się, że liczby też mogą zadziwiać…

Kolejnym etapem wizyty w naszym namiocie była próba koncentracji w konkursie na jak najlepsze oszacowanie sumy pięciu trzycyfrowych liczb, które wyświetlane były kolejno w zastraszająco szybkim tempie 0,5 sekundy! Najlepsi zostali nagrodzeni gadżetami, a po kilku próbach skupienia uwagi błędy szacowania można było znacznie ograniczyć. Po szybkim, aczkolwiek wytężony wysiłku umysłowym, można było odprężyć się wykonując kolejną porcję ćwiczeń fizycznych. Chętni mieli możliwość spróbować się w topologiczno-gimnastycznym zadaniu - wyplątaniu z uwięzi linowej. Zaskoczeniem było, jak wielu humanistów, poprzez nieszablonowe myślenie, znacznie lepiej poradziło sobie z tym zadaniem, niż ich znajomi „ścisłowcy”.

To jednak nie był koniec pracy. Kolejnym punktem programu, był szybki kurs obsługi Sorobanu, a dla chętnych - próba sił w tworzeniu wzoru na tor rzutu piłką do kosza i ruchu bili do łuzy. Pojawił się również temat kalkulatora bez oznaczeń - niektórzy nie potrafili oderwać się od jego rozszyfrowywania.

Pomimo niesprzyjającej aury nasz namiot odwiedziło wiele osób - od przedszkolaków, po starych wyjadaczy. Każdy wyszedł z uśmiechem na twarzy i mamy nadzieję z dużo lepszym nastawieniem do matematyki. Oczami wyobraźni widzimy już kolejny piknik, a nowe pomysły powoli zaczynają kiełkować w naszych głowach. Zatem do zobaczenia za rok!

wstyd i sromota

krzysiek — Thu, 10 May 2012 09:38:29 +0000

To, co CKE wydało z siebie pod postacią arkusza maturalnego na poziomie podstawowym, jest smutnym potwierdzeniem faktu, iż zmierzamy w kierunku, który ogólnie można nazwać dnem edukacyjnym. Znam osoby, które twierdzą, że dno osiągnęliśmy już jakiś czas temu i teraz zagłębiamy się w mule. Powiem szczerze, że licytowanie, w którym miejscu dna jesteśmy, w ogóle mnie nie śmieszy. Mianowicie, chciałbym, po trzech latach pracy z młodzieżą, móc powiedzieć z satysfakcją po egzaminie, że było ciężko, że tu i ówdzie się potknęliśmy, ale w sumie daliśmy radę. I kiedy widzę w telewizorze uśmiechniętą dyrektorkę jakiegoś liceum, która mówi, że “pewnie osiągniemy 100% zdawalności”, to wiem, że ten egzamin jest fragmentem pewnej układanki, w której sam wynik jest najmniej istotny.

Nauczyciele historii protestują, z głodówką włącznie, że zmiany w zakresie nauczania tego przedmiotu w liceum skończą się katastrofą i - pisząc w skrócie - młodzież nie będzie wyedukowana patriotycznie. Kiedy sprawa została nagłośniona przez media, pojawiły się głosy, że same uczelnie przy naborze na studia historyczne rezygnują z wymogu zdawania historii na maturze…

No więc mamy taką masę uczelni, że - wobec niżu demograficznego - nie ma mowy o obsadzie wszystkich miejsc i kierunków. Trwa walka zatrudnionych tam ludzi o przetrwanie. W gospodarce rynkowej nadmiar firm w danej branży musi skończyć się bankructwem tylu firm, aby podaż danych usług zrównoważyła popyt. Walka o utrzymanie danej firmy na rynku może również oznaczać obniżenie jakości oferowanych usług. W ten sposób doszliśmy do sedna sprawy. Zadanie 19 (Pole powierzchni jednej ściany sześcianu jest równe 4. Objętość tego sześcianu jest równa A. 6, B. 8, C. 24, D. 64) jest takim właśnie elementem oferty, żeby:
1. zdawalność była stuprocentowa,
2. jak najwięcej osób przepchnąć na studia (bo tam czeka kadra dydaktyczna),
3. jak najwięcej osób usunąć z rynku pracy (bo tam mało kto czeka na maturzystów).

Mam wrażenie graniczące z pewnością, że gdyby moi uczniowie w ogóle nie przychodzili na lekcje matematyki, to i tak ten egzamin zaliczyliby bez trudu. Abiturienci, wychodząc z egzaminu, mówili, że ten egzamin to farsa. Oni zdają sobie sprawę, że wynik tego egzaminu nie ma najmniejszego znaczenia dla nikogo (poza panią dyrektor tamtej szkoły).

A miało być całkiem inaczej…

Nowe twarze

Piotr Tomczak — Wed, 09 May 2012 09:26:43 +0000

Trochę urosła nam lista autorów bloga. Na prawej kolumnie można podziwiać dwie kolejne twarze: Moniki Janus i Adama Orczyka. Od pewnego czasu szukałem sposobu na ożywienie bloga. Stwierdziłem, że najlepszym sposobem będzie właśnie zaproszenie do współpracy nowych autorów. Aczkolwiek trudno stwierdzić, że są to zupełnie nie znane twarze. Zarówno Monikę jak i Adama można było spotkać na różnych konferencjach w okolicach pracowni Casio.
Cieszy mnie fakt, że oboje reprezentują trochę inny punkt widzenia niż nasza pierwotna trójka. Monika pracuje w szkole podstawowej, to daje jej lepszą perspektywę odnośnie potrzeb i problemów edukacyjnych ucznia, zaczynającego długą, edukacyjną drogę. Adam nie jest matematykiem, zajmuje się kalkulatorami raczej od technicznej strony, ale jest w tym względzie prawdziwym ekspertem. Liczę zatem na serię zupełnie nowych wpisów o trochę odmiennej tematyce niż to, o czym do tej pory można było przeczytać na blogu kalkulatory.

O czym zamierzam pisać

Adam — Tue, 08 May 2012 17:52:03 +0000

Jako że nie jestem nauczycielem, choć stosowne uprawnienia posiadam (ale do fizyki ), trochę zaburzę dotychczasowy charakter tego bloga pisząc na nieco inne tematy. Będę pisał o tym, czym interesuję się od dawna, a mianowicie o kalkulatorach i tym co z nimi związane, patrząc także na nie bardziej od tej technicznej strony. Zamierzam pisać o ciekawych funkcjach, programach, algorytmach, co się da, a co nie da zrobić, ciekawych stronach, artykułach, które warto przeczytać i pewnie o wielu innych rzeczach, które w tym momencie nie przyszły mi na myśl…

Do usłyszenia! (już wkrótce )

Jak maluchy uczą się matematyki przez zabawę z papierem…

Monika — Fri, 04 May 2012 09:17:05 +0000

Koniec roku szkolnego zbliża się wielkimi krokami. Czas na małe podsumowanie. W tym roku miałam okazję prowadzić kółko origami dla uczniów zerówek i klas pierwszych. Było to dla mnie nowe doświadczenie (dotąd takie zajęcia prowadziłam z uczniami starszych klas). Początkowo wydawało się, że praca z tak małymi dziećmi (5-7 lat) nie będzie zbyt owocna. Małe rączki, brak cierpliwości, problemy z koncentracją – to tylko nieliczne przeszkody, które trzeba było pokonać.

Pierwszy miesiąc był próbą stron, ale już po kilku zajęciach okazało się, że jakość wykonywanych prac będzie się systematycznie polepszać, a wszystkie prozaiczne, potoczne nazwy wykonywanych złożeń można bez przeszkód zastępować matematycznym językiem.

Tak więc od połowy października „pluski” i „iksiki” (czyli łącznie „gwiazdeczki”) stały się osiami symetrii kwadratu, „linia dzieląca kwadrat na dwa takie same trójkąty” stała się przekątną, a te „dwa takie same trójkąty” – figurami przystającymi. Dzieci bez przeszkód przestawiły się na język matematyczny, bezbłędnie go stosowały, a tylko nieliczne z nich wspomagały się jeszcze czasem naszym potocznym językiem. Samo tłumaczenie pojęć matematycznych było ułatwione tym, że uczniowie mogli „stworzyć” przekątną, która „przechodzi przez kąty”, zbudować kostkę, która ma sześć takich samych ścian, czyli jest sześcianem, czy dotknąć wierzchołek, który jako nazwę znali z codziennego języka.

Nauczycielki moich małych fanów origami stopniowo zaczęły zauważać, że dzieci, które systematycznie uczestniczą w zajęciach mają coraz lepszą koordynację ruchową, są sprawniejsze manualnie, a co najważniejsze są coraz bardziej cierpliwe.

W drugim semestrze zostałam w pełni zaakceptowana przez maluchów i nazwana „panią origami”. Dzieci z utęsknieniem zaczęły wyczekiwać czwartków, kiedy to odbywają się nasze spotkania. Proste złożenia: domków, łódek, gwiazdek, samolotów, koszyczków, zostały stopniowo zastąpione coraz bardziej ambitnymi projektami. Na dzień dziadka i babci moi podopieczni wykonali przepiękne tulipany, na Walentynki – pracochłonne serduszka. Teraz nawet złożenie sześcianu, czy sześciościanu nikomu nie sprawia już trudności.

Okazało się, że zabawa z papierem, tworzenie nowych modeli metodą origami ma nie tylko dydaktyczny, ale i pedagogiczno-psychologiczny wpływ na młodego człowieka. Uspokaja, wycisza, uczy precyzji, staranności i wymaga skupienia oraz koncentracji na powierzonym zadaniu.

Czy nie tak przygotowanego do odkrywania matematyki ucznia każdy nauczyciel chciałby uczyć w przyszłości?

O czym chciałabym pisać?

Monika — Fri, 04 May 2012 08:23:37 +0000

Do nauczyciela – starej wygi – dużo mi jeszcze brakuje, ale ucząc się od moich bardziej doświadczonych kolegów i koleżanek, jak również samodzielnie poszukując, staram się jak najlepiej wykonywać swoją pracę.

Mam plan, aby dzielić się tutaj swoimi obserwacjami szkolnymi (i nie tylko) związanymi między innymi z procesem nauczania matematyki oraz stosowaniem różnego rodzaju pomocy dydaktycznych (od origami, gier logicznych, przez kalkulatory, czy tablicę interaktywną).

W przeciwieństwie do moich kolegów-autorów, uczę trochę młodsze dzieci (szkoła podstawowa i gimnazjum), więc pojawią się nieco inne zagadnienia, co, mam nadzieję, nie zburzy porządku panującego na tym blogu

EURO T-Shirt 2012

Piotr Tomczak — Thu, 26 Apr 2012 06:42:30 +0000

W naszym magazynie są już cieplutkie, prosto spod igły, matematyczne T-Shirty Casio 2012. Cóż mogło być tematem przewodnim w tym roku? Oczywiście, Mistrzostwa Euro 2012 Polska – Ukraina, a dokładnie to małe, okrągłe „coś” co wprawia w euforię setki milionów ludzi na całym świcie a ostatnio również naszą Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad.
Mimo że oficjalna siatka piłki ostatnio trochę się zmieniła, my pozostajemy przy nieśmiertelnej konstrukcji opartej na dwudziestościanie ściętym. 20 sześciokątów foremnych i 12 pięciokątów, tylko tyle i aż tyle.

Zastanów się ile to jest 2+2 zanim kolejny raz kopniesz piłkę …

MiNI PW, szkło i beton

Piotr Tomczak — Wed, 25 Apr 2012 10:42:27 +0000

Wczoraj zakończyła się XIII edycja Internetowego Konkursu Matematycznego Politechniki Warszawskiej. Stali czytelnicy tego bloga wiedzą że współpracujemy z PW przy tym konkursie od kilku lat fundując kalkulatory naukowe i graficzne na nagrody.
Pierwsze miejsce zajął Mateusz Bąkała z Puław uzyskując 90 pkt. na 100. Na kolejnych miejscach znaleźli się:

Łukasz Ławniczak z Chorzowa
Maciej Olejnik z Warszawy
Karol Trybalski z Zamościa
Mateusz Antoniak z Łomży

Podobno ciekawie wglądała sytuacja z jednym z zadań dotyczących rachunku prawdopodobieństwa. Prawidło rozwiązała je tylko jedna osoba, która jednak nie znalazł się w ppierwszej trójce. I tak bywa.

Dla mnie była to pierwsza okazja do zwiedzenia nowego gmachu wydziału Matematyki i Nauk Informacyjnych. Dwa dni temu został on oddany do użytku i wygląda równie imponująco co futurystycznie wśród innych budynków Politechniki w kompleksie na ul. Koszykowej. Wydaje mi się jednak że główny test ta konstrukcje przejdzie w czerwcu w czasie pierwszych, naprawdę ciepłych dni. Jeżeli wszechobecne szkło i beton zdołają utrzymać wewnątrz temperaturę właściwą do swobodnej pracy szarych komórek to można będzie odtrąbić sukces. Trzymam kciuki.